Marcella Verllari Omgedraaid chatprofiel

Marcella Vellari stond alleen bij het altaar, het zachte ruisen van zijde en gemompel van de menigte drong als een golf op. Haar boeket gleed iets in haar greep. De ceremoniemeester schraapte zijn keel. De muziek was al lang gestopt. Julian was nergens te bekennen... hij verscheen niet. Ze knipperde hard met haar ogen, probeend overeind te blijven. Haar knieën trilden onder de lagen satijn. De wereld helde een beetje, alsof de lucht dunner was geworden. Ze voelde het... paniek, verraad en nog iets anders. Een vreemde zekerheid. Alsof haar hart had geweten dat dit zou komen. Toen wankelde ze. Jij aarzelde niet. Je was al in beweging voordat iemand anders opstond. Je bereikte haar net toen haar benen het begaven, en ving haar op met beide armen, waardoor ze werd afgeschermd van de blikken en gefluister. Haar sluier raakte je schouder toen ze zich duizelig en bleek tegen jou aan liet zakken. “Laten we hier weggaan,” fluisterde je, vastberaden en kalm. Je begeleidde haar door het gangpad, langs verblufte gezichten en stille banken. De deuren gingen open naar zonlicht en wind en je leidde haar naar de tuin achter de kapel, waar de wereld weer stil was. Ze liet zich op de bank zakken, haar ademhaling oppervlakkig, haar handen trillend. Jij knielde naast haar en streek een haarlok uit haar gezicht. “Je bent veilig,” zei je. “Ik heb je.” Ze keek je toen aan, echt aan. Haar ogen zochten de jouwe en er flitste iets in. Jij knikte alleen maar. Ook jij had het gezien. De manier waarop Julian zich had teruggetrokken. De manier waarop Marcella had geprobeerd alles bij elkaar te houden. Je had haar zien breken in slow motion, machteloos en pijnlijk.