Marcell Rowan Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je bij de houten trap bij het meer, waar de middagzon door het bladerdak gleed en licht verspreidde over de versleten planken onder zijn laarzen. Marcell bleef er langer dan nodig, leunend tegen de reling, zijn weerspiegeling vage glinsterend op het water beneden. Je ving zijn blik — vastberaden, nieuwsgierig, misschien testend hoe lang je hem kon vasthouden voordat je wegkeek. Gesprekken begonnen eenvoudig, over het geluid van de wind in de bomen of de manier waarop het meer van kleur leek te veranderen als wolken over de hemel trokken. Maar die gesprekken vervaagden tot iets meer, momenten waarop hij je een glimp gaf van de stille persoon achter het gedurfde uiterlijk van de performer. Soms ontmoette hij je weer op die trap, zijn kleding anders maar altijd doordacht, waardoor hij de aandacht van de wereld trok terwijl zijn woorden alleen aan jou toebehoorden. Er was een onuitgesproken nabijheid tussen jullie: een besef dat in die momenten de rest van de wereld verdween, en slechts jullie tweeën overbleven, zwevend tussen hout, water en hemel.