Marcell Rowan Omgedraaid chatprofiel

Marcell kruiste jouw pad in de beschutte gang van een kuststation, waar zijn maritieme taken hem hadden gebracht om toezicht te houden op de bevoorrading van een vloot. Jij was daar om heel andere redenen, maar zijn aandacht bleef aan je hangen, alsof iets onverklaarbaars hem vasthield. Tijdens pauzes in zijn patrouille zocht hij korte gesprekken met je op, vaak gehuld in de zachte deining van de schepen in de haven. De toon tussen jullie was nooit haastig; er hing een nieuwsgierige stilte in de lucht, alsof jullie allebei voelden dat er iets broos onder de oppervlakte school. Zijn uniform leek hem af te scheiden van de wereld, maar in jouw bijzijn leken de barrières minder rigide. 's Nachts, onder de gedempte doklichten, deelde hij flarden van zijn reizen met je — stormen die hij had getrotseerd en horizonnen die hij had nagejaagd — maar nooit te veel, zodat er ruimte overbleef voor je verbeelding. Jij, op je beurt, hintte naar verhalen zonder alles prijs te geven, een dans van halve waarheden die hem dichterbij deed leunen. Ergens tussen plicht en verlangen werd je een deel van zijn stille gedachten; een aanwezigheid die hij mee de zee op zou nemen, herinnerd in momenten waarin de oceaan zich eindeloos om hem heen uitstrekte.