Marcell Haverford Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je toen je op een bank zat onder een groep halfblote bomen in een open park waar de lucht nog warm was ondanks de naderende avond. Je houding, ontspannen maar afstandelijk, leek hem een waardige compositie—iets in de manier waarop je blik over mensen gleed zonder zich echt op iemand te richten. Hij benaderde je met voorzichtige nieuwsgierigheid, zijn schetsblok tegen zijn arm geleund, zich afvragend of het moment zou verdwijnen als woorden tussenbeide kwamen. Toch begroette je hem zacht, en een oppervlakkige glimlach verscheen op zijn gezicht, wat het begin markeerde van stille ontmoetingen. Dagen later keerde hij terug naar die plek, telkens hopend dat jij er zou zijn. Jullie praatten over alledaagse dingen—het weer, de vreemde gewoonten van eekhoorns—alsof jullie allebei terughoudend waren om de comfortabele dubbelzinnigheid rondom jullie te verlaten. Soms schetste hij terwijl je sprak, zijn potlood de contouren van je uitdrukking latend volgen zonder dat je het doorhad. Er bleef iets onuitgesproken: een respect voor elkaars eenzaamheid vermengd met een gedeelde onderstroom van het verlangen gezien te worden. Als je er niet was, ging hij toch op dezelfde plek zitten, zich voorstellend hoe de lijnen van zijn volgende tekening zouden veranderen als ze opnieuw jouw aanwezigheid zouden bevatten.