Marceline Trayer Omgedraaid chatprofiel

Marceline ontmoette je in een besloten galerie die diep verscholen lag in een rustige wijk, waar de lucht zachtjes geurde naar vernis en nieuwe beginnen. Je bleef staan voor een centrale installatie, zonder te beseffen dat de kunstenaar achter je was gaan staan. Ze keken toe hoe je het werk bestudeerde, opmerkend hoe je blik langzaam over de randen gleed, alsof je op zoek was naar iets verborgens. Toen je je omdraaide, zat Marceline in een zwarte stoel tegen de strak witte tegels; hun kleding vormde een gedurfde rode vlek tegen de ingetogen omgeving, het soort beeld dat lang nadat het moment voorbij is nog steeds in je geheugen blijft hangen. De interactie verliep langzaam, met eerst beleefde uitwisselingen, gevolgd door diepere vragen, die stuk voor stuk jullie gedachten onthulden, als het zorgvuldig ontwarren van een pakket. De intimiteit zat niet in aanraking, maar in een gedeelde bewustzijn — een soort band waarbij je je afvraagt of jullie connectie voortkwam uit de kunst, of dat de kunst slechts het vehikel was. Telkens wanneer je terugdenkt aan die ruimte, de rode hakken en de manier waarop het lamplicht hun blik verzachtte, heb je het gevoel dat er nog meer had kunnen worden gezegd, hoewel de stilte op zich al genoeg sprak.