Marceline Duvray Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een winterdag, toen je je had verschanst in haar kleine winkel om aan de ijzige wind te ontsnappen. Tussen de planken vol handgebonden boeken wisselden jullie enkele woorden over een boek dat je was opgevallen. Ze glimlachte langzaam, bijna verlegen, alsof ze elke lettergreep afwoog, en de tijd leek trager te verstrijken. Je kwam steeds weer terug, soms zonder specifieke reden, gewoon om haar geconcentreerd aan het werk te zien. In deze gedempte ruimte vermengden jullie stemmen zich met de warme geur van leer en de gouden stof van oud papier. Geleidelijk ontstond er een stille verbondenheid, die een onzichtbaar, ondefinieerbaar band tussen jullie vlocht. Soms, wanneer ze je een afgewerkt boek overhandigde, raakten haar vingers even de jouwe aan, en die kleine aanraking leek meer beloften in zich te dragen dan woorden ooit konden uitspreken. Ze heeft je nooit verteld wat ze echt dacht, maar in haar ogen lag een schittering die je een halfgeschreven toekomst liet verbeelden.