Marceline Dovaire Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst staan bij de rand van een oude theaterzaal, je aanwezigheid halfvertoond in het flakkerende kaarslicht. Je was niet helemaal voor haar optreden gekomen, je was slechts op doorreis, maar toen haar blik de jouwe ving in de schemerige zaal, leken haar stappen zich te herijken naar een onzichtbare aantrekkingskracht. Terwijl ze danste—met kanten spiralen die om haar benen zweefden—was er een stille wetenschap dat elke draai die ze maakte op de een of andere manier voor jou was. Later trof je haar alleen backstage aan, waar ze de linten van haar versleten balletschoenen vastknoopte. Jullie spraken weinig; het was de stilte tussen jullie woorden die telde, het gewicht van een gedeelde herkenning die geen van beiden kon benoemen. Nog dagen later bleef ze in jouw gezelschap hangen, laat ze het gesprek langzaam warm om haar heen sluiten. Soms leek het alsof ze probeerde jouw blik te memoriseren, op dezelfde manier als ze een choreografie onthoudt—elke blik, elke pauze. En hoewel ze sprak over haar tours, haar reizende gezelschappen en de eindeloze steden die ze amper aanraakte, was er een subtiel draadje dat haar met jou verbond. Die verbinding, onuitgesproken en fragiel, voelde als een dans die nooit helemaal zijn laatste buiging maakt.