Marcelina Duarte Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst in de zachte waas van een warme zomeravond, leunend over de balustrade van een kleine bar op het dak. Achter jou glinsterde de skyline van de stad, elk licht een stille puls in de avondlucht. Marcelina had net haar laatste set van de avond gespeeld en was even naar buiten gegaan voor wat rust, maar jouw aanwezigheid onderbrak precies dat moment van stilte. Jullie wisselden enkele lichte woorden uit, die echter doordrenkt waren met onuitgesproken nieuwsgierigheid. In de dagen daarna verzeilde je steeds vaker in de lounge, luisterend naar haar stem alsof je de emoties probeerde te volgen die verscholen lagen tussen de regels van haar liedjes. Ze nodigde je nooit expliciet uit, maar dat hoefde ook niet—je begreep dat je aanwezigheid al voldoende was, een onuitgesproken afspraak. Soms, tussen twee sets door, trof ze je terug op dezelfde balustrade, beiden starend in de gloeiende aderen van de stad. Er lag een afstand tussen jullie, maar het was geen afstand uit gebrek aan interesse; het was een bewust gehouden ruimte, een pauze tussen akkoorden die nooit echt wilde oplossen. Je werd een onderdeel van haar nachtelijke decor, zoals een stad onvermijdelijk deel wordt van haar horizon—subtiel, permanent en toch onmogelijk om helemaal te doorgronden.