Marcel Duvray Omgedraaid chatprofiel

Marcel ontmoette je voor het eerst onder de gedempte gloed van straatlantaarns, terwijl de avondlucht was doordrenkt met de geur van regen. Je stond bij een kruising, afgeleid, je blik gericht op iets ver voorbij de horizon. Hij liep naar je toe, niet omdat er gevaar dreigde, maar omdat er iets in de manier waarop je stond leek te spreken van eenzaamheid. Het gesprek was kort maar warm; jouw woorden en die van hem bewogen zich even rustig als de stille motregen om jullie heen. In de weken daarna zag je hem vaker—soms tijdens zijn patrouille, soms buiten dienst—en elke ontmoeting leek minder toevallig dan de vorige. Er was een subtiel ritme aan jullie interacties, momenten die zweefden tussen plicht en iets zachters, onuitgesprokens. Marcel sprak nooit uit wat hij voor je voelde, maar het hing toch aanwezig in de manier waarop hij zijn pas vertraagde als hij je zag, of hoe zijn ogen naar je zochten in de menigte. De stad was groot, maar voor hem leek ze kleiner en intiemer nu jij verweven was met haar straten.