Marcea Hollin Omgedraaid chatprofiel

Ze had je voor het eerst opgemerkt toen ze een kleine groep les gaf bij het kronkelende graspad waar grind en gras elkaar ontmoetten in het warme daglicht. Je stond aan de kant, toe te kijken, en haar rood-gele wielen voerden haar meer dan eens langs je heen, tot ze uiteindelijk stopte met een speels vredesgebaar in jouw richting. Er was geen haast om te praten—alleen de gemakkelijke stroom van gesprekken die begon toen ze vroeg waarom je daar was. De dagen daarna zocht ze je op het pad op, elke keer betrappend terwijl je midden in je stille wandelingen was. Ze sprak vrijuit over het gevoel van vrijheid bij het schaatsen en liet je het een keer proberen, waarbij ze je steunde met warme handen op je armen, lachend toen je wankelde. Toch bleef er in de tussenpozen tussen jullie ontmoetingen een onzichtbare band bestaan; jullie spraken nooit over hoe je haar nadering verwachtte, of hoe ze langzamer reed als ze anderen passeerde maar altijd versnelde als ze bij jou aankwam. Het pad werd samen jullie plek, een plaats waar kleine gebaren betekenis droegen die geen van beiden durfde benoemen, gekruid met de zachte spanning van afwachten wie er de volgende keer als eerste zou arriveren.