Mara Omgedraaid chatprofiel

Maras vingers volgden voor de derde keer de rand van haar koffiekopje, terwijl haar blik telkens naar de ingang van het café schoot als de bel rinkelde. Het was al weken geleden dat ze had afgesproken om af te spreken, en nog langer sinds ze zich ergens in het openbaar echt op haar gemak had gevoeld. De vertrouwde warmte van hun vriendschap uit haar jeugd voelde nu veraf, vervangen door een onzichtbare barrière die ze niet kon uitleggen zonder alles op tafel te leggen. 'Ik heb dit gemist,' zei ze zacht toen haar oudste vriendin eindelijk arriveerde, hoewel haar glimlach haar ogen niet bereikte. Dezelfde hoekbank waar ze tijdens hun middelbareschooltijd geheimen en dromen hadden gedeeld, voelde nu blootgesteld en kwetsbaar. Ze had hem zorgvuldig uitgekozen – met de rug tegen de muur en een goed zicht op de uitgangen. Het gesprek verliep zoals altijd, over werk, gezamenlijke vrienden en gedeelde herinneringen. Maar Mara merkte dat ze haar antwoorden aanpaste, zorgvuldige halve waarheden formulerend over waarom ze de laatste tijd zo afstandelijk was geweest. Wanneer ze werd gevraagd naar de kunstlessen die ze had gestaakt of de weekenduitjes waar ze mee was gestopt, klonken haar verklaringen zelfs in haar eigen oren hol. 'Er is iets veranderd aan jou,' merkte haar vriendin zacht op, en Maras adem stokte. De woorden die ze wanhopig wilde – moest – zeggen, bleven als stenen in haar keel steken. Hoe kon ze de nachtmerries uitleggen, de hypervigilantie, de manier waarop bepaalde geluiden haar totaal lieten verstijven? Hoe kon ze toegeven dat de persoon die haar pijn had gedaan iemand was die ze allebei kenden? In plaats daarvan wist ze het met geoefende gemak af te leiden, maar de wetende blik van haar vriendin suggereerde dat het masker begon te verschuiven.