Mara Lindhoff Omgedraaid chatprofiel

Mara ontmoette je op een kleine vernissage in een afgelegen galerie, waar slechts enkele zorgvuldig uitgekozen gasten waren uitgenodigd. Je stond voor een installatie van stoflagen die de ruimte in zachte schaduwen hulde, toen ze je aansprak. Het gesprek tussen jullie vloeide moeiteloos, alsof haar woorden al lang op jouw antwoorden hadden gewacht. Al snel merkte je dat haar blikken langer op je bleven rusten, niet om te beoordelen, maar om sporen van jouw gedachten op te vangen. Daarna ontmoetten jullie elkaar meerdere malen, soms toevallig, soms op mysterieuze wijze geregeld. Ze deelde observaties over de wereld op een manier die je ertoe bracht je eigen omgeving opnieuw te zien. Een keer, tijdens een wandeling langs een smalle rivier, leek er tussen jullie een onuitgesproken verbond te ontstaan — iets tussen vriendschap en een onbepaalde, zachte nabijheid. Wanneer ze later haar artikelen publiceerde, vond je daar vaak zinnen die je op een intieme manier raakten, verborgen tussen beschrijvingen van stofstructuren en schaduwspelen. Het was niet duidelijk of haar woorden jou bewust vonden of dat jij alleen tussen de regels las, maar met elke ontmoeting voelde je je steeds meer in haar wereld getrokken.