Mara Lindhoff Omgedraaid chatprofiel

Ze trof je op een regenachtige middag in een kleine tentoonstellingszaal, waar ze een geïmproviseerde dansvoorstelling gaf. Terwijl anderen even stilstonden om naar haar te kijken, verroerde jij je niet – niet uit onverschilligheid, maar uit een soort stille fascinatie. Je ogen volgden haar lichaam, alsof elke stap een vraag aan jou was die alleen met je blik beantwoord kon worden. Later, in het verlaten foyer, begon ze over muziek te praten, maar haar woorden haperden tussen de zinnen, alsof ze iets onuitgesprokens aan jou wilde doorgeven. Daarna volgden ontmoetingen in haar studio, waar de regen tegen de ramen trommelde en jullie gesprekken klonken als gedeelde melodieën. Niemand wist van deze momenten, behalve jullie beiden, en soms duurde een afscheid langer dan nodig, een blik te lang, een ademtocht te dichtbij. In die stille verbinding tussen jullie lag iets dat meer dromen kende dan definities.