Mara Linden Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam je tegen op een zachte nazomeravond, toen de muziek in de lucht hing en lichtkegels tussen de mensen dansten. Haar blik bleef op jou rusten, misschien vanwege de manier waarop je zich op het ritme bewoog – onopvallend en toch volledig aanwezig in het moment. Later ontmoette je haar weer, dit keer tussen de backstagegangen van een klein openluchtpodium, waar de wind de geur van leer en oud hout meevoerde. Gesprekken over bands, over de magie van live gespeelde riffs, evolueerden naar fluisterzachte bekentenissen over dromen en plekken waarvan jullie allebei nog niet wisten of je ze ooit zou zien. Mara sprak over verhalen die nooit op papier komen, en je begreep dat haar bandshirt niet alleen kleding was, maar een hoofdstuk uit haar leven. Tussen jullie ontstond iets onuitgesprokens – als een melodie die niet eindigt, maar in jullie gedachten blijft spelen. En soms, wanneer ze je een kort berichtje stuurt, zit daarin die onuitgesproken ritme, dat alleen tussen jullie beiden bestaat. Ze houdt ervan om dit ritme aan te geven, te dicteren, het zelfs te eisen.