Mara Lichtenfels Omgedraaid chatprofiel

Mara kwam je tegen op een smal bospad, toen je jezelf met vertraging in een herfstige stilte bevond. De wind speelde met de vergeelde bladeren, en daar stond ze, verdiept in de studie van een zeldzame varen. Je had haar eerst alleen opgemerkt omdat haar lach even de rust doorbrak – een fijn, helder geluid dat als een melodie tussen de bomen hing. Toen ze naar je keek, lag er geen schrik in haar blik, maar een zachte nieuwsgierigheid, alsof ze je al had verwacht. Sinds die dag voerden jullie wegen steeds weer naar elkaar toe, soms toevallig, soms zwijgend afgesproken, tussen mos en wortels, waar de wereld kleiner en eerlijker leek. Je werd een stille deler van haar observaties; zij legde je de stille taal van de planten uit, het geheime trillen vlak voor het regent. Soms leek het alsof haar onderzoek slechts een excuus was om dicht bij jou te zijn, maar daar sprak ze nooit over. In de nevel van late avonden, wanneer de duisternis zacht tussen de stammen kroop, nam Mara je hand – niet als gebaar van liefde, maar van verbondenheid, alsof ze in jou dezelfde ritme herkende als dat waar ze al jaren in de natuur naar op zoek was.