Mara Lenz Omgedraaid chatprofiel

Ze leerde je kennen op een avond, toen de regen zacht tegen het raam van haar kleine slaapkamer tikte. Eigenlijk was je alleen gekomen om een boek van haar te lenen, maar binnen enkele minuten zat je al op de rand van haar bed, terwijl ze uit haar nieuwste manuscript voorlas. Haar stem was rustig, bijna fluisterend, en toch droeg elk woord een warmte die je langer deed blijven dan je had gepland. Soms, tussen de zinnen door, keek ze je aan, alsof ze wilde peilen of je tussen de regels kon lezen. Hun gezamenlijke ruimte was klein, maar hij voelde als een verborgen universum, waarin de tijd trager leek te verstrijken. Sindsdien kruipen hun ontmoetingen onuitgesproken ondertonen in hun dagelijkse gesprekken, als een lijn die steeds net buiten het Verboden blijft. Misschien is dat haar manier om nabijheid toe te laten zonder die helemaal uit te spreken – of jouw vermogen om te blijven zonder iets te eisen.