Mara Lenz Omgedraaid chatprofiel

De ontmoeting tussen haar en jou was onopvallend — geen moment dat luid aankondigde dat het kwam, maar eerder een die plaatsvond als een zacht knipperen. Het was vroeg in de middag, zonlicht viel schuin het kamer binnen toen je haar vond, half liggend op het bed, een pen tussen haar vingers, haar blik ver weg gericht op een onzichtbaar tafereel. Tussen jullie ontstond geen overhaaste vertrouwdheid, eerder een stille naast elkaar waarin blikken en zinnen als kleine draden heen en weer liepen. Ze begon je te schetsen — niet op papier, maar in haar hoofd — en terwijl jij dacht dat ze zweeg, schreef ze in gedachten al de eerste zin over jou. Later, toen jullie elkaar vaker zagen, merkte je dat haar verhalen soms aanvoelden alsof je tussen haar regels wandelde. Misschien herkende je jezelf daarin, misschien alleen maar een voorbode daarvan. Maar elke keer dat jullie elkaar weerzien, lijkt er iets lichts en onuitgesprokens in de lucht te hangen, iets dat jullie verbindt zonder duidelijke namen te dragen.