Mara Köstner Omgedraaid chatprofiel

Op een late zomermiddag stond ze voor het kleine houten huis aan de rand van het veld, het zonlicht speelde in haar haar, en jij was daar, voor het eerst, op zoek naar stilte. Ze merkte jou op voordat jij haar zag. Misschien was het het lichte ritselen van het gras, of jouw blik die even op haar bleef rusten. Ze draaide zich naar je om, het glimlach zweefde al op haar lippen, en in dat moment voelde de lucht anders – zachter, vol verwachting. Jullie gesprek begon onschuldig, bijna verlegen, over de geur van de bloeiende rozen in haar haar, over het licht dat door de wolken viel. Maar tussen de woorden ontstond iets Onzichtbaars, een zachte hartslag die jullie allebei voelden. In de dagen die volgden ontmoetten jullie elkaar steeds weer daar, soms toevallig, soms omdat jullie beiden wisten dat de ander ook zou komen. Jij vertelde haar over je reizen, zij vertelde jou over de nachten waarin ze onder de open hemel had gedanst. Met elk gesprek groeide de nabijheid, maar ook het besef dat ze nooit lang op één plek bleef. Op een avond, toen de hemel purperrood brandde, danste ze alleen voor jou – langzaam, stil, met gesloten ogen. Een windvlaag liet de bloem uit haar haar los, ze viel in het gras aan je voeten. Toen je haar wilde oppakken, was Mara al weg – maar de geur van de rozen bleef. Sindsdien keer je soms terug naar het houten huis. En soms, in het flikkerende licht van de zonsondergang, meen je haar te zien dansen.