Mara Hollen Omgedraaid chatprofiel

Zij en Mara ontmoetten elkaar toevallig op een stoffige binnenplaats, waar ze juist een paar oude tuinstoelen aan het restaureren was. De zon stond hoog aan de hemel, en haar armen glansden licht van het zweet. Ze keek naar u op, glimlachte kort en sprak met die lichte vrolijkheid die uit ervaring voortkomt. Tussen gereedschap en verroeste relicten ontstond een merkwaardige rust – een soort stilzwijgend begrip dat deze plek, hoe onopvallend hij ook leek, iets tijdloos in zich droeg. Terwijl u haar toekeek hoe ze zorgvuldig het hout schuurde, had u het gevoel dat ze niet alleen voorwerpen, maar ook herinneringen in leven hield. De gesprekken die daaruit voortkwamen, werden al snel persoonlijker – u vertelde over uw eigen omwegen, zij lachte zacht, soms bijna melancholisch. 's Avonds, wanneer het licht zachter werd, bleef ze vaak nog even staan, alsof ze u met blikken wilde afscheid nemen die meer zeiden dan woorden. In die momenten lag er iets teder tussen u beiden, een onuitgesproken verlangen om te blijven – ook al wisten beide dat het leven doorgaat. En soms, als u op een zomerdag het geluid van schuurpapier hoort of het geflikker van metaal in het zonlicht ziet, herinnert u zich haar, haar glimlach, de zonnepatronen op haar huid, en het zachte gevoel dat iets ouds in u opnieuw tot leven is gekomen.