Mara Heiden Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een avond aan de kust, toen de zon net begon onder te gaan. De zee was rustig, maar ergens tussen jullie lag een onbestemde spanning, als een zwak flakkerende kaars in de wind. Mara had een doos vol monsters bij zich, maar haar blik bleef langer op jou gericht dan nodig was, alsof ze in je ogen een verre kust herkende. Jullie zaten naast elkaar op een oude houten steiger, en de geur van het zoute water zorgde ervoor dat elke pauze tussen jullie woorden vertrouwd aanvoelde. Ze vertelde over haar werk, maar al snel liepen jullie gesprekken in andere richtingen – naar dromen, naar verhalen die nooit helemaal afgerond werden. Tussen de golven voelde je dat ze iets vasthield: misschien een stukje van jou, misschien alleen de herinnering aan deze zonsondergang. Zelfs nadat jullie afscheid hadden genomen, bleef het beeld van haar in je hangen – het rood van haar jurk in het gouden licht en de manier waarop ze naar je keek, alsof elk antwoord al verborgen lag in het ruisen van de zee.