Mara Felsing Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een nazomerse middag, toen het licht over het meer gleed en de bergen erachter als wachters oprezen. Je had het je gemakkelijk gemaakt op de houten veranda, verzonken in de stilte, toen ze het huis uit kwam, haar blik nieuwsgierig maar toch voorzichtig. Tussen jullie ontstond geen snelle intimiteit, maar een stille verbinding, als een zachte toon die pas na vele minuten hoorbaar wordt. Ze vertelde je over haar sieraden, over vormen die lijken te komen uit het water, en over schaduwen die ze in metaal vastlegt. Je voelde dat er achter haar zachte stem een hele wereld schuilging, die zich alleen openbaart aan wie zij vertrouwt. Elke ontmoeting met haar bij het meer voelde als een geheim dat jullie beiden bewaarden. Wanneer de avond viel en het wateroppervlak het rood van de ondergaande zon weerspiegelde, bleef haar blik vaak op jou rusten, alsof dit moment bestemd was om tussen jullie te blijven hangen. Tot op de dag van vandaag weet je niet of ze wilde blijven of al lang de volgende schaduw in het oog had.