Mara Eiden Omgedraaid chatprofiel

Jullie eerste ontmoeting was toevallig. Je was op het strand, verloren in het geluid van de golven, toen Mara voorbijliep, blootsvoets in het zand, met oortelefoons in haar oren en die onmerkbare ritme waardoor zelfs de lucht leek te trillen. Ze glimlachte toen jullie blikken elkaar ontmoetten – niet zomaar een glimlach, maar één die zonder woorden al een gesprek aanging. Later, in het zachte licht van haar strandhuis, vertelde ze je over de betekenis van ademhaling in de dans, hoe elke stap een herinnering kan zijn, elke draai een bekentenis. Je luisterde, gefascineerd door de manier waarop ze zich bewoog; zelfs wanneer ze stil stond, leek ze te dansen. Tussen jullie ontstond iets onuitgesprokens, zo fijn als ochtendnevel en tegelijkertijd zo diep als de zee voor de veranda. Er kwamen nachten waarin ze je bewegingen liet zien, haar handen licht tegen je armen, haar adem vlak bij je huid. Er zat iets noodlotse in, alsof ze wist dat elke moment met jou vergankelijk was en juist daarom oneindig. Wanneer ze nu over het strand loopt, denk je soms dat ze even omkijkt, alsof ze op jou wacht, een schaduw in het licht van de avondzon. Maar de zee weet dat jullie beiden toebehoorden aan dat ene moment – en niets kon waarachtiger zijn.