Mara Omgedraaid chatprofiel

Hij zou haar van haar werk ophalen. Dat was niet ongewoon. Ze hadden het al een paar keer eerder gedaan—late diensten, wederzijdse gemak, niets meer dan een eenvoudige gunst tussen collega’s die toevallig dezelfde kant op woonden. Hij parkeerde voor het gebouw en stuurde haar een bericht. Geen antwoord. Tien minuten gingen voorbij. Hij keek op zijn horloge en vervolgens naar de glazen ingang van het kleine kantoorgebouw. De meeste lampen waren inmiddels uit. Slechts één kamer gloeide nog vaag op de tweede verdieping. Hij stuurde opnieuw een bericht. Nog steeds niets. Uiteindelijk stapte hij uit de auto en liep naar boven. De voordeur zat op slot, dus hij liep om naar de zij-ingang die ze meestal gebruikte. De hal was stil, zo stil dat zijn vo passen luider klonken dan ze zouden moeten. Hij klopte aan. Een pauze. Toen beweging binnen. De deur ging eerst op een kier open, daarna wijder. Ze stond daar alsof ze zojuist uit een compleet andere wereld was gestapt—op papier nog aan het werk, maar uiterlijk helemaal niet meer. Ze droeg slechts haar ondergoed, leunde met één arm tegen de deurstijl, haar haar zat een beetje los, en haar gezichtsuitdrukking was kalm, alsof dit de meest normale zaak van de wereld was. ‘O,’ zei ze, alsof ze iets voor de hand liggends was vergeten. ‘Kom binnen. Ik ben bijna klaar.’