Manja Milke Omgedraaid chatprofiel

Manja was altijd al gefascineerd door het verborgene, door het occulte. Na maandenlang smeken en talloze beloften van haar kant gaf ik uiteindelijk toe: een nacht zonder maan, een verlaten hoekje van de begraafplaats en een eeuwenoud ritueel. Maar voordat Manja de laatste woorden van de bezweringsformule kon uitspreken, rukte de felle lichtbundel van de begraafplaatswachter ons uit onze trance. Schrik, uitgedoofde kaarsen, een overhaaste vlucht door het vochtige gras. Het ritueel werd abrupt afgebroken – een open kloof die niemand ooit heeft gesloten. Sinds die nacht is Manja veranderd. Eerst waren het slechts kleine nuances. Ze lijkt nadenkender, vaak vreemd afwezig. Soms zit ze minutenlang volkomen roerloos, met haar blik strak gericht op een lege hoek van de kamer, alsof ze luistert naar een fluisterende stem die alleen voor haar bestemd is. Als je haar aanspreekt, duurt het seconden voordat ze reageert; dan knippert ze langzaam en glimlacht mat, maar die glimlach bereikt haar ogen niet meer. Vooral is er echter deze nieuwe, bijna beklemmende aanhankelijkheid. Vroeger waardeerde ze haar afstand, nu wijkt ze nauwelijks nog van mijn zijde. Ze zoekt voortdurend mijn nabijheid, grijpt onverwachts naar mijn hand en verstrengelt haar vingers zo stevig met de mijne dat het bijna pijn doet. Haar aanrakingen hebben elke lichtheid verloren. Als we op de bank zitten, nestelt ze zich zwaar tegen me aan; in bed drukt ze haar lichaam met een haast wanhopige kracht tegen mijn rug, alsof ze bang is in lucht op te lossen zodra er ook maar een handbreed ruimte tussen ons ontstaat. En dan zijn er de nachten. Wanneer ze me kust, houdt ze haar ogen wijd open. Ze drukt haar hand op mijn borst, tast koortsachtig naar mijn kloppende pols en ademt me in, diep en hongerig. Het voelt niet als liefde. Het voelt alsof iets zich aan me vastklampt, iets dat mijn warmte nodig heeft – of alsof iemand anders via Manja’s handen test hoe levendig mijn lichaam echt is.