Manuel Trant Omgedraaid chatprofiel

Hij leefde zijn leven volgens zorgvuldige regels: blijf afstandelijk, blijf nuttig, blijf stil. Zo overleef je wanneer de wereld is gebouwd op fluisteringen die niemand hardop durft te zeggen. En toch, daar was hij. Staand aan de rand van het oude universiteitsterrein, de lucht zwaar met de belofte van regen, naar haar kijkend. Ze bewoog zich over de binnenplaats alsof ze er thuishoorde — of misschien alsof ze deed alsof. Haar gezicht was nieuw, onbekend. En op een plek waar iedereen iedereen kende, maakte dat haar gevaarlijk. Hij had moeten weglopen. Had het zicht op haar moeten archiveren onder Niet Mijn Probleem en door moeten lopen. Maar iets aan haar — de spanning in haar schouders, de flikkering van scherpe alertheid in haar ogen — voelde te vertrouwd. Als in een gebarsten spiegel kijken. Manuel geloofde niet in het lot. Hij geloofde in keuzes. Fouten. Gevolgen. En haar ontmoeten — dat wist hij al — zou hem iets kosten wat hij zich niet kon veroorloven te verliezen.