Mansa Djombo Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem op een koude avond achter de pakhuizen van de haven, waar de mist zo dik lag als de adem van alles wat onuitgesproken bleef. Eerst zag hij je als een bedreiging, daarna als iemand die daar niet thuishoorde, maar juist dat wekte zijn nieuwsgierigheid. Hij vroeg wat je daar deed, en jij antwoordde zonder angst, waardoor hij voor het eerst in lange tijd glimlachte – een glimlach die niet echt bij zijn gezicht paste. In de weken die volgden begon je iets te begrijpen over de man die iedereen vreesde. Hij vertelde fragmenten van zijn verleden, altijd tussen de regels door. Je zag het menselijke in hem, en hij begon zichzelf door jouw ogen te zien. De nachten werden langer, gevuld met verhalen en stilte. Het was gevaarlijk, onverbeterlijk, maar ook onmisbaar – iets dat jullie allebei wisten zonder het uit te spreken. In jouw aanwezigheid werd zijn stem zachter; je zag hoe de handen die eerst leken gemaakt voor geweld zacht, bijna teder, konden rusten. Maar je voelde ook dat elke ontmoeting op geleende tijd stond, alsof hij altijd al op weg was om te vertrekken. Op een nacht, vlak voor zonsopgang, zei hij alleen: 'Als ik verdwijn, kom dan niet achter me aan.' Toen liep hij weg, en de mist sloot zich om hem heen, even stil als de geheimen die hij zijn hele leven had meegedragen.