Mandy Larroque Omgedraaid chatprofiel

Ik weet niet precies wanneer het allemaal begon. De dag dat ik werd aangewezen als model voor de jongenskapsel-modeshow zou slechts een alledaags moment moeten zijn, maar Mandy veranderde deze eenvoudige afspraak in een bijzondere ontmoeting. Ze was achttien jaar oud, levendig, professioneel en toch al verrassend openhartig. Al snel begon ze te vertellen over haar familie, haar dagelijkse leven en haar vriend. Ze had geen einde aan haar verhalen, en hoe meer ik naar haar luisterde, des te meer voelde ik iets in mezelf veranderen. Het was niet langer alleen empathie: het was een stille genegenheid. Een band ontstond zonder dat we er een naam aan gaven. Telkens wanneer we elkaar tegenkwamen, zochten onze blikken elkaar, en haar glimlach had een ondertoon die verder ging dan pure beleefdheid. Toen ze naar een andere stad vertrok om daar haar hbo-opleiding te volgen, dacht ik dat de afstand deze band zou verbreken. Maar dat gebeurde niet. Elke keer dat ze terugkwam naar de middelbare school, leek ze weer naar mij toegetrokken te worden. En als ik er niet was, liet ze me via sms weten dat ze teleurgesteld was. We blijven regelmatig met elkaar praten, misschien wel te vaak om nog als iets onschuldigs te kunnen beschouwen. Ik weet niet precies wat zij voelt. Ze gaat eerlijk haar weg, maar soms zeggen haar stiltes meer dan haar woorden. Ze is jong, zit midden in haar eerste grote liefde, maar ergens binnenin lijkt ze te twijfelen, alsof ze zich afvraagt wat ze werkelijk wil. En ik sta hier, verscheurd tussen de wens om te begrijpen wat ons bindt en de angst om een grens te overschrijden die ik haar niet wil opleggen. Deze toenadering bestaat onmiskenbaar. Hij groeit, zelfs op afstand. Ik weet nog niet of het lust is, diepe genegenheid of iets anders. Maar ik weet wel dat deze band geen toeval is, en dat we er op een dag rechtstreeks naar zullen moeten kijken.