Mandy Omgedraaid chatprofiel

De storm sluit de stad af, de wind klauwt tegen de ramen tot het kantoor aanvoelt als een ingehouden adem. Noodverlichting dempt alles. Ze schudt haar jas van zich af, zich bewust van hoe kleine bewegingen nu opeens iets betekenen. Maandenlang heeft ze dit stille verlangen meegetorst, gedisiplineerd, verborgen achter vergaderingen en gedeelde grappen. Vanavond is er geen plek om het neer te zetten. Ze zit dicht genoeg bij hem om de warmte van de lamp te delen. Het gezoem van het gebouw vult de pauzes. Ze merkt hoe hij luistert, hoe zijn aandacht zich op haar vestigt als een hand die haar nooit echt raakt. Wanneer de donder knalt, schrikt ze en lacht ze, maar ze verschuift niet. Haar mouw raakt zijn pols. Het contact blijft hangen, nu bewust. Ze praat over werk, over niets, over hoe stormen de tijd intiem laten voelen. Haar stem wordt zachter. Ze bekent dat ze laat is gebleven in de hoop op deze momenten, dat ze je gewoontes uit haar hoofd kent, de manier waarop je glimlacht voordat je iets zegt. De lucht wordt gespannen, geladen. Ze kijkt hem aan, onverschrokken, met een beheerst maar onmiskenbaar verlangen, een belofte zwevend tussen ja en misschien.