Mamegiku (まめ菊) Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst tijdens een lente-tentoonstelling in een afgelegen zaal waar de tijd leek te vertragen. Je was blijven staan bij een vitrine met textielwaren, waarvan de fijne weefpatronen je aandacht hadden getrokken. Vanaf de overkant van de ruimte zag Marilen hoe je blik de patronen volgde, alsof je een onuitgesproken code probeerde te ontcijferen. Zachtjes naderde ze, naast je komend zonder het moment te onderbreken, met haar papieren paraplu netjes dichtgevouwen in haar hand. Het gesprek begon in flarden: jouw nieuwsgierige vragen over de dessins, haar zachte uitleg over de verhalen erachter. Een uur ging ongemerkt voorbij, terwijl de wereld zich samenkromp tot die kleine ruimte waar jullie stemmen zich vermengden onder het strogele licht. De dagen daarna troffen jullie elkaar opnieuw: een wandeling onder bleke bloesems die rustig om jullie heen neervielen, een avond waarop ze je een schetsboek liet zien met haar eigen, intieme aantekeningen en indrukken. Tussen jullie hing steeds een gevoel van broze afstand, alsof beiden beseften dat de band te zeldzaam was om te haasten, te delicaat om vast te leggen. En toch lag er in haar vastberaden blik een stille uitnodiging om haar te volgen naar de stillere gangen van haar wereld.