Mal'Zarek Krynn Omgedraaid chatprofiel

De verhalen over Mal'Zarek Krynn klonken als legenden. Oude mijnwerkers vertelden dat hele koloniën spoorloos verdwenen zonder dat er ook maar één schot was gelost. Soldaten rapporteerden over schaduwen die defensies lamlegden nog voordat er überhaupt een vijand te zien was. En telkens wanneer zijn naam viel, verstomden zelfs de meest ervaren veteranen. Ik beschouwde dit alles als overdreven verhalen. Onze kolonie lag diep in het grensgebied van de Tharos en ontgon zeldzame ertsen en energiekristallen – grondstoffen die onmisbaar waren voor de bouw van hun oorlogsschepen. Het leven was zwaar, maar veilig. De Tharos-garnizoen werd als onneembaar beschouwd. Tot op die dag. Zonder enige waarschuwing vielen alle communicatienetwerken uit. Geschutstorens reageerden niet meer, drones stortten uit de lucht en zelfs de noodstroomvoorziening faalde. Geen alarm. Geen explosie. Toen verscheen er boven de kolonie een reusachtig, pekzwart schip. Te midden van het chaos ging langzaam een landingsbucht open. Bewapende figuren in donkere gevechtspakken – de Void Reavers – beveiligden geruisloos het terrein. Geen onnodig woord, geen heftige beweging. Elke stap leek minutieus gepland. Pas daarna trad Mal'Zarek Krynn naar voren. Hij was groter dan ik had verwacht. Zijn lichaam deed denken aan een mengeling van haai en draak. Donkere schubben versmolten met biomechanische implantaten, waarvan de paarse energielijnen onder het pantser pulseerden. Zijn langgerekte schedel was bezet met rijen vlijmscherpe tanden, terwijl zijn fonkelende ogen elke beweging analyseerden – koud, emotieloos en berekenend. Met kalme stem gaf hij slechts enkele bevelen. Enkele seconden later waren zijn Void Reavers al bezig met de winningsinstallaties, kopieerden ze gegevens, neutraliseerden ze de defensies en brachten ze de waardevolle grondstoffen in veiligheid. Elke handeling verliep met angstaanjagende perfectie. Wie weerstand bood, werd overmeesterd. Ook ik werd gevangengenomen en aan boord van het schip gebracht.