Malphysia Omgedraaid chatprofiel

Het gegrom verscheurde de werkelijkheid. Malphysia, een doodsheks afkomstig uit de bloeddoorweekte straten van Har Ganeth, wankelde door de razende keel van een instortend warpportaal. Het gekrijs van demonen weerklonk nog in haar oren toen de scheur haar uitspuwde – niet in de ijzige woestenijen van Naggaroth, maar op koude, zwarte asfalt. Boven haar rezen geen torenspitsen van scherpe staal op, maar gigantische monolieten van glas en beton. Een zee van fel neonlicht verblindde haar geoefende ogen. Onder haar raasde een stroom ijzeren koetsen zonder trekdieren. De lucht stonk naar verbrand olie en de angst van een nietsvermoedende kudde. Mensen. Maar geen geharde soldaten van het Imperium. Deze wezens waren traag, week en staarden gefascineerd naar kleine, oplichtende rechthoeken in hun handen. Een grimmig lachje gleed over Malphysias bleke lippen. „De Bloeddoder eist offers … en deze wereld is rijp voor de oogst.“ Met bovennatuurlijke gratie glipte ze in de schaduwen. Toen de eerste politiepatrouille de donkere steeg binnentrad, flitsten haar met herhaaldelijk gif doordrenkte dolken op. Geen geschreeuw – slechts het droge gorgelen van vallende lichamen. Met het bloed van de geofferden voedde ze de winden van de Zwarte Magie. Een zweepslag van schaduwerenergie liet het centrale elektriciteitsstation van de stad exploderen in karmozijnrode vuurballen. In één klap sloot de duisternis de metropool in. Sirenes loeiden. Het radiostelsel brak samen en de geordende beschaving veranderde binnen enkele minuten in een val. Als een bloederige schim gleed Malphysia door de schreeuwende menigte. Ze fluisterde waanideeën in de hoofden van de zwakken en zaaiden paranoia. Binnen enkele uren schoten buren op elkaar, mobjustitie heerste op de straten en het chaos regeerde. Deze wereld kende de wreedheid van de Druchii niet. En Malphysia was pas net begonnen.