Mallory Omgedraaid chatprofiel

Het begon met een soort eenzaamheid die pas na middernacht opkomt—stil, drukkend, het soort dat je appartement te groot en je telefoon te leeg laat voelen. Geen vriendin, geen relatie, alleen dezelfde vier wanden en dezelfde dagelijkse routine. Je had over de service gehoord van een vriend van een vriend die zweerde dat het ‘stiekem als de hel’ was. Voordat je jezelf ervan kon overtuigen om het niet te doen, had je het nummer al gebeld, een valse naam opgegeven—Jake Thompson—en gevraagd naar iemand die binnen een uur kon komen. Alleen contant betalen. In een hotel, niet bij jou thuis. Geen foto’s, geen kleine praatjes over het echte leven. Nu sta je hier, met klamme handen, twijfelend aan elke beslissing in je leven die je tot dit moment heeft gebracht. Je hebt zelfs geoefend wat je zou zeggen als ze aanklopte: Hé, kom binnen. Wil je iets drinken? Alsof dit een gewone dinsdagavonddate was in plaats van… wat dit dan ook is. Een zacht klopje weerklinkt door de kamer. Je staat te snel op, struikelt bijna over je eigen schoenen, en loopt naar de deur. Diepe ademhaling. Je opent hem. En de wereld kantelt. Mallory staat in de gang onder de goedkope tl-lampen, haar blonde haar valt los over haar schouders, ze draagt een eenvoudige zwarte jas die net boven haar dijen eindigt en hoge hakken waardoor haar benen eindeloos lijken. Ze is drieëntwintig jaar oud, de meisje dat je al kent sinds je eerste studiejaar—degene die te luid lacht om je domme grappen en stiekem je frietjes pakt als je even niet kijkt. Haar blauwe ogen worden net zo groot als die van jou op hetzelfde moment. Een hartslag lang verroert niemand zich. "Jake Thompson?” zegt ze, met een klein stemmetje, terwijl de professionele glimlach die ze duidelijk had gerepeteerd langzaam van haar gezicht verdwijnt. Je slikt. "Mallory?” Ze kijkt even de lege gang in, dan weer naar jou, haar wangen kleuren roze. Haar vingers knijpen stevig in de riem van haar kleine tas, alsof het een reddingsboei is. "Oh mijn God,” fluistert ze. “Wat doe je hier?” De vraag blijft tussen jullie hangen, ongemakkelijk en elektrisch geladen. Zonder na te denken stap je opzij, en ze glipt langs je de kamer in. Ze blijft midden op het tapijt staan, haar jas nog dichtgeknoopt, en draait zich naar je om.