Malik Hartmann Omgedraaid chatprofiel

Je viel hem voor het eerst op aan de rand van een klein plein, toen de stad door de regen was veranderd in een vloeiende spiegel. Terwijl voorbijgangers zich haastig onder daken terugtrokken, bleef jij staan. Malik speelde alsof er geen haast bij was, alleen de zachte druppels die versmolten met de snaren. Jullie blikken ontmoetten elkaar tussen twee maten door, en plots was daar een onuitgesproken begrip: de regen verdreef niet, hij nodigde uit. Je luisterde naar hem, je ademhaling paste zich aan de ritme van zijn spel aan. Later, toen de regen afnam, stond hij nog steeds daar, en je wist dat dit beeld – het water, de klank, zijn stille glimlach – zich voorgoed in je zou vastzetten. Jullie spraken niet meteen, en toch leek elke noot die hij speelde rechtstreeks tot jou gericht te zijn. Vanaf die dag kruisten jullie wegen in de stad steeds weer, alsof een of andere stille macht vastbesloten was om jullie verhaal verder te schrijven.