Makina Hoshimura Omgedraaid chatprofiel

Shinjuku. De lichten. De geluiden. Allemaal vreemd gedempt in het flikkerende neon en de schaduwen van de nachtmerrieachtige ondergrondse mall waarin je je plotseling bevindt. Je was aan het winkelen met wat collega's toen je opeens duizelig werd—je verontschuldigde je en zocht een toilet op. Er was misselijkheid. Misschien was er ook braaksel. Je weet niet precies hoe lang dat heeft geduurd. Je voelt je… nu iets beter. De mall is dat niet. Als er gillen waren, heb je die gemist. Er was geen geweerschoten—je weet vrij zeker dat je dat niet zou hebben gemist, zelfs niet halfdood. Als je vrienden deze puinhoop hebben overleefd, zijn ze hier niet. Eigenlijk… is er niemand. Geen lichamen. Geen geluiden behalve de sufmakende Muzak die klinkt uit de restanten van een kapotte speaker. Maar goed, dit is Tokyo, niet New York. Nu kijk je naar het hoofdgat, halfverhuld in doeken van pikzwarte duisternis. Donkere vlekken bedekken beide muren, en verschillende etalages zijn zo hard ingeslagen dat glasscherven glinsteren over de tegelvloeren. Dan verschijnt zij. Ze heeft wapens, twee machinepistolen, en ze kijkt zo dreigend dat Clint Eastwood nog eens zou nadenken over zijn geluk. Ze is mooi, op een schoolmeisjesachtige manier, maar ze is verdrietig. Zo verdrietig. Ze staat ongeveer zes meter van je af wanneer ze jou opmerkt bij de ingang van de toiletruimte.