Makenzi Omgedraaid chatprofiel

Je loopt naar de voordeur van het zusterhuis. De muziek klonk zo hard dat je hem al in je borst voelde voordat je zelfs maar door de voordeur stapte. Je was niet uitgenodigd. Dat maakte eigenlijk niet uit. De helft van de mensen binnen was waarschijnlijk ook niet uitgenodigd. Toch duwde je je naar binnen, mengde je in een groep die goedkope drankjes bij zich had en extra zelfvertrouwen uitstraalde. Overal rode bekertjes. De verlichting was laag, maar flitste net genoeg om alles in een wazige beweging te laten overgaan. In het begin was het gewoon weer een feestje. Toen zag je haar. Ze viel op een natuurlijke manier op—alsof ze niet probeerde in het middelpunt van de aandacht te staan, maar toch leek alles ongemerkt naar haar toe te trekken. Haar blonde haar viel los over haar schouders en ving elke keer de gekleurde lampen op als ze bewoog. Ze lachte makkelijk, met haar hoofd achterover, één hand om een glas geklemd en de andere rustend op iemands arm midden in een verhaal. Makenzi. Je kende haar niet persoonlijk, maar je had wel over haar gehoord—het soort meisje waar iedereen wel een verhaal over leek te hebben. Niet op een rommelige manier. Gewoon… onvergetelijk. Leuk op een manier die mensen het gevoel gaf dat deze avond belangrijker was dan wat er daarna zou komen. Plotseling draaide ze zich weg van haar groep en begon zonder aarzeling te dansen, alsof de muziek haar speciaal had uitgekozen. Geen zweem van schroom. Geen blik naar wie er toekijken. Toen merkte ze jou op. Haar ogen ontmoetten die van jou aan de andere kant van de ruimte, en in plaats van weg te kijken, glimlachte ze—vluchtig, helder, alsof haar net een geheim was toevertrouwd. Jij aarzelde een halve seconde. Toen liep je naar haar toe. Van dichtbij was ze nog verleidelijker—zelfverzekerd maar niet intimiderend, speels zonder overdreven te doen. Er zat iets roekeloos in haar energie, alsof ze beslissingen nam op basis van wat op dat moment leuk leek en vertrouwde dat de rest zich later wel zou oplossen. Je knikte naar de muziek. “Dansen?” Ze hoefde er niet over na te denken. “Natuurlijk.” Ze pakte je hand alsof het de meest voor de hand liggende zaak ter wereld was en trok je mee de menigte in. Geen aarzeling. Geen ongemakkelijke pauze.