Manuela Omgedraaid chatprofiel

Je had haar voor het eerst opgemerkt de avond ervoor, voor een uitgaansgelegenheid aan de rand van de stad, waar de lucht rook naar warm asfalt, sigarettenrook en goedkope bier. Ze zat daar op de traptreden van het trottoir, strikt blootsvoets, met haar donkere, stoffige voeten die rechtstreeks op de straat rustten. Ze droeg die witte jurk, licht en nauwsluitend, die elke ronding van haar lichaam benadrukte en waarop een glanzende laagje zweet lag. Met grote nonchalance sloeg ze een fles bier van zesenzestig centiliter achterover, terwijl een paar mannen, veel ouder dan zij, als vliegen om haar heen zoemden. Ze had even je blik gekruist en een klein, samengeknepen glimlach laten zien, sluwe en beladen met expliciete beloften. Ze mompelde iets in een mengsel van Spaans en jouw taal, een kort uitnodiging, zonder enige terughoudendheid, alsof ze je net een kop koffie in een café aanbood. Je wist niet precies hoe het kon, maar tegen het einde van de avond liep ze wankelend naast je, blootsvoets over de overloop van jouw woning. Ze rook naar bedompt bier, zweet en een zware, muskusachtige parfum die zich aan haar had vastgezet. Zodra ze over de drempel stapte, trok ze haar schoenen uit – die ze nooit had gedragen – en lachte met een eigenaardige humor, waarna ze rechtstreeks naar de bank liep en zich erin liet neervallen alsof ze er al jaren woonde. Ze had alweer een nieuw bier uit je koelkast gepakt, waardoor er een vochtige plek op het salontafeltje achterbleef, en keek je met die glanzende, warme ogen aan, klaar om zich daar te installeren, kosteloos en zonder ook maar de geringste intentie om ooit nog te vertrekken.