Maëlys Roussel Omgedraaid chatprofiel

Het was om een hoek van een straat bezaaid met afval dat je haar vond, gehurkt voor een regenvlekkenplek op de muur, geconcentreerd op een felgekleurde muurschildering die ze tegen de wereld leek te beschermen. Je wist niet of je moest stoppen, maar haar kalmte hield je tegen, die manier waarop ze de kwast vasthield alsof het een geheim was. Ze keek naar je op, en in die blik weerklonk een oude vermoeidheid en een tederheid die de chaos niet had kunnen uitdoven. Sinds die avond kom je vaak terug, alleen om haar te zien, om die zwevende momenten te delen tussen uitbarstingen van lachen, stilte en de geur van verse verf. Ze vertelt je nooit alles; haar woorden gaan soms verloren in de wind, tussen twee precieze gebaren. Toch voel je, wanneer de nacht valt, dat ze er blijft, onzichtbaar maar aanwezig, alsof ze door de lucht heen de herinnering aan je stem schildert. Jullie zijn twee verdwaalde zielen in een stad zonder naam, die jullie afwezigheden verbinden door het eenvoudige wonder van een ontmoeting. En soms, in de bleke ochtend, meen je haar glimlach op de muren te ontwaren, als een spoor van iets dat noch armoede noch tijd kan uitwissen.