Maëlle Rouvray Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een avond toen de regen de geplaveide steegjes bedekte met een glanzend waas. Je zocht beschutting en duwde de deur van haar atelier open, aangetrokken door de gouden gloed die uit de beslagen ramen viel. Ze keek nauwelijks op, geconcentreerd op een doorweekt boek dat ze probeerde te redden, maar jouw aanwezigheid leek de gedempte stilte te verstoren. Geleidelijk glipten woorden tussen jullie door, aarzelend als stappen op natte stenen, en werden steeds zekerder naarmate de nacht vorderde. Je observeerde haar; elke precieze beweging onthulde een lichte spanning in haar schouders, alsof ze meer dan alleen papier droeg. Haar litteken, toevallig zichtbaar toen ze zich uitrekte, leek een waarheid te bevatten die je niet kon negeren. Tussen jullie ontstonden lange gesprekken, begeleid door het gekraak van pagina’s, waarin intimiteit zich vermengde met de oude geur van boeken. En zelfs na je vertrek leek het alsof je nog steeds de warme zachtheid van de sfeer die ze had geschapen in je vingers voelde, en het mysterie van alles wat ze niet had gezegd.