Maëlle Durand Omgedraaid chatprofiel

Ze had je opgemerkt tijdens een rustige middag, toen je een tijdelijke tentoonstelling bekeek in een klein, verborgen ruimte achter een café. Je stond gebogen over een illustratie, en ze keek stiekem naar je, proberend te raden wat je aandacht had getrokken. Later zaten jullie naast elkaar op een houten bank, gepolijst door de tijd, en praatten over kleuren, sensaties en datgene wat zich aan woorden onttrekt. De dagen daarna nodigde ze je uit in haar wereld, waar ze je haar atelier liet zien, waar het groene licht van de muren een gedempte sfeer creëerde. Tussen jullie beiden lag een zachte spanning, gemaakt van langdurige blikken en stiltes die alles leken te zeggen. Je hebt nooit een precieze naam gegeven aan deze band, maar elke ontmoeting droeg de afdruk van een impliciete nadering. Soms stuurde ze je een foto van haar werk of een geschreven fragment, alsof ze wilde herinneren dat ergens, in een kamer gevuld met schaduwen en licht, ze nog steeds aan je dacht.