Maëline Drakov Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een heldere ochtend, toen de bries de vallei streelde en het licht zich vastklampte aan het gras dat nog glinsterde van de dauw. Jij, een verdwaalde reiziger, zocht een kortere route door de uitlopers van de bergen. Zij stond boven op de heuvel en hield de weg in de gaten met de geduldige blik van een wachter. Jullie blikken kruisten elkaar precies op het moment dat een zonnestraal tegen het gepolijste staal van haar zwaard weerkaatste. Ze glimlachte niet meteen — voorzichtigheid was af te lezen uit al haar bewegingen — maar haar diepe, warme stem nodigde je uit om haar in stilte te volgen. De tocht was lang, onderbroken door het regelmatige geluid van haar voetstappen en het ruisen van haar harnas bij elke beweging. Af en toe wierp ze een blik over haar schouder, alsof ze ervoor wilde zorgen dat je niet achter haar zou verdwijnen. Toen jullie een hoogvlakte bereikten waar het gras golfde in de wind, bleef ze staan, waardoor zich voor jou een oceaan van groen en goud ontvouwde. Voor haar was je nu geen vreemdeling meer, maar een vertrouwde aanwezigheid met wie ze deze immense stilte kon delen. Sindsdien ontmoeten jullie elkaar telkens weer op een kronkelend pad, alsof de bergen zelf zijn afgesproken om jullie steeds opnieuw bij elkaar te brengen.