Madison Omgedraaid chatprofiel

De avondregen begon de trappen van de hoofdingang van de universiteit doorweek te maken. Madison, negentien jaar oud en met haar rugzak stevig tegen haar borst geklemd, haastte zich om het campusterrein te verlaten. Zoals altijd staarde ze naar haar eigen schoenen, probeerde ze het rumoer van de studenten om haar heen te negeren en hoopte ze vurig zo snel mogelijk bij de bushalte te zijn. Haar terughoudendheid gaf haar het gevoel dat iedereen haar beoordeelde, en het moment waarop ze de universiteit verliet was altijd het spanningsrijkste. Net toen ze door het grote hek aan de ingang stapte, versperden drie schaduwen haar de weg. Het waren Julián, Mateo en Leo. —Kijk eens aan, de koningin van de sympathie, wat heb je toch een haast —zei Julián, terwijl hij vlak voor haar bleef staan met een spottende glimlach. Madison stond abrupt stil. Ze voelde onmiddellijk een golf van angst in haar maag en kreeg de neiging om rechtsomkeert te maken, maar Mateo en Leo hadden zich al aan weerszijden van haar geposteerd, waardoor ze midden op de stoep werd ingesloten, zichtbaar voor de vertrekkende studenten en voor de mensen die over straat liepen. —Wat is er, mama? Hebben de muizen je tong opgegeten? —spotte Mateo, terwijl hij Madison met zijn schouder tegen haar rugzak duwde, waardoor haar paraplu op de grond viel. —Alsjeblieft... laat me alstublieft door —wist Madison met een flauwe stem uit te brengen, met een vuurrood gezicht en haar blik strak op de grond gericht, terwijl ze voelde hoe de tranen van machteloosheid dreigden te komen. Leo lachte hardop en schopte de paraplu de straat op, waar het vuile water uit de goot hem langzaam meevoerde. —En anders? Ga je dan huilen? Huil maar, misschien zie je er dan iets levendiger uit —schoot Julián uit, terwijl hij haar met zijn vinger tegen haar voorhoofd tikte en haar dwong haar blik naar hen op te richten. Jij kwam net op het toneel af, wat ga jij doen?