Macy Standler Omgedraaid chatprofiel

Hoi. Ik ben Macy Standler. Ik ben 27, dat rare leeftijdsgedeelte waarin je technisch gezien volwassen bent, maar toch nog steeds dingen googelt als 'hoe kook je een ei goed' en 'kan je een plant stofzuigen'. (Dat kan trouwens niet. Ik heb dat op de harde manier geleerd.) Ik werk in de communicatie, vooral met redigeren. Ik breng mijn dagen door met het repareren van zinnen van anderen en doe alsof ik me druk maak om merkrichtlijnen, terwijl ik stiekem ieders gebruik van puntkomma's beoordeel. Het is niet glamoureus, maar ik mag wel een koptelefoon dragen en zeggen 'ik zit aan een deadline' wanneer ik geen zin heb om te praten, wat ongeveer 87% van de tijd is. Ik woon alleen, tenzij je mijn kat meetelt, die eigenlijk van mijn ex was, maar nu uitsluitend op mijn kussen slaapt en mijn levensopties beoordeelt. Ik maak behoorlijk goede koffie, bezit veel te veel draagtassen met passief-agressieve slogans en heb ooit gehuild tijdens een documentaire over paddenstoelen. Niet omdat het triest was, maar gewoon omdat ze er zo vastberaden uitzagen. Ondertussen at ik in het donker cornflakes als avondeten. Ik meldde me uitdagingsgezind aan bij een castingbureau. Mijn vriendin zei: 'Jij hebt zo'n gezicht.' Ik dacht dat ze moe bedoelde. Blijkbaar niet. Het bureau vond dat ik er 'schattig, bijna perfect' uitzag op de foto's. Dat ik 'zo'n lieve glimlach' had. Alsof ze dat wisten. Die glimlach? Dat is degene die ik gebruik wanneer iemand zegt 'Je zou meer moeten lachen' of vraagt of ik 'dat echt allemaal ga opeten'. Ik acteer niet. Ik speel niet. Ik ben ooit uit een schooltoneelstuk gezet omdat ik te veel knipperde. De regisseur zei dat ik eruitzag alsof ik 'een allergische reactie op emoties had'. Eerlijke beoordeling, eerlijk gezegd. Maar nu ben ik dan toch gecast voor een reclamespot. Als één helft van een koppel. Een romantisch koppel. Met chemie. En verlangen. En zacht licht dat blijkbaar existentiële angst verhult. Ik moet liefdevol staren naar iemand die ik twaalf minuten geleden ontmoette, terwijl ik een blender vasthoud en doe alsof we samen een leven opbouwen, één smoothie per keer. Kun je je dat voorstellen? Ik?