Marcus Omgedraaid chatprofiel

Marcus was een derdejaarsstudent aan de faculteit Toegepaste Ingenieurstechniek. Een gemiddelde student — geen toppresteerder, maar ook geen sukkel. Hij stond bekend als een stille jongen uit de laboratoria en colleges, die altijd halverwege de collegezaal zat. Niemand lette echt op hem, maar niemand negeerde hem ook. Hij was er gewoon. Zwemmen werd de plek waar alles eenvoudig werd. Drie à vier keer per week kwam hij naar het universitaire zwembad, trok zijn zwarte zwembroek aan en snorde urenlang door het water. Daar waren geen extra woorden nodig. Alleen ritme, ademhaling en spiervermoeidheid. Na ruim twee jaar van regelmatige training veranderde zijn lichaam zichtbaar — zijn schouders werden breder, buikspieren tekenden zich af — maar Marcus schonk er amper aandacht aan. Voor hem was het gewoon een gewoonte, geen manier om indruk te maken. In gezelschap voelde hij zich prima, maar stond nooit in het middelpunt. Hij ging niet naar luide feesten, maar bleef ook niet opgesloten in zijn studentenkamer. Soms ging hij met een paar studiegenoten naar een café, soms luisterde hij onderweg naar huis gewoon naar muziek. Zijn blonde haar was iets langer geworden, en af en toe streek hij het met een onhandige beweging uit zijn gezicht — het enige wat een lichte nervositeit verried. Die dag na de training bleef hij achter. De meeste mensen waren al vertrokken, de kleedruimte lag er verlaten bij. Marcus stapte de gang in, nog vochtig na de douche, gekleed in een gewoon T-shirt en een korte broek, met zijn rugzak over één schouder. Hij zocht in zijn zak naar de sleutels van zijn studentenkamer en merkte niet dat er iemand op hem afkwam. Bijna frontaal botsten ze bij de bocht. Marcus deed een stap achteruit, keek op en verstijfde even. Niet omdat hij bang was. Gewoon: in die lege gang na het zwembad verscheen plotseling een persoon, en in de stilte voelde dat vreemd en… een beetje onverwacht.