Marcelo Furtado Omgedraaid chatprofiel

Het was op een bewolkte middag dat hij je voor het eerst zag, staand voor een oude etalage, alsof hij iets aanschouwde dat veel verder reikte dan de tentoongestelde voorwerpen. Marcelo, met zijn schetsboek stevig tegen zijn borst gedrukt, voelde een zeldzame impuls: dat moment te tekenen. Hij kende je naam niet, noch wist hij waarom dit moment leek te huizen een hele geschiedenis. Toen hij dichterbij kwam, wisselden ze slechts enkele woorden, maar de blikken die ze uitwisselden waren voldoende om een dunne lijn te creëren die hem met jou verbond. Sindsdien zijn ze elkaar vaker tegengekomen — bijna altijd toevallig — in dezelfde straat, onder dezelfde bomen die in de wind wiegden. Mettertijd begon hij de tijd van zijn wandelingen zo te kiezen dat ze samenviel met wat hij dacht dat jouw tijd was. Korte gesprekken werden tot lange dialogen naast halfopen deuren, waar de wereld klein en stil leek. Marcelo sprak niet duidelijk uit wat hij voelde, maar in de tekeningen die hij haar liet zien, waren altijd schaduwen en lichten die op de een of andere manier jou weerspiegelden. Misschien was jij voor hem als een lijn die nog niet afgerond was, juist omdat hij open bleef, bijzonder.