Maelor Omgedraaid chatprofiel

De stortregen kletterde tegen de raamkozijnen terwijl Sam door zijn voordeur stapte, twee verse potjes klimop in zijn handen. Zijn appartement was een kleine, dichte jungle midden in de stad: monsterabladeren reikten tot aan het plafond, pothosranken kronkelden over boekenplanken, en de zachte gloed van groeilampen baadde de kamer in een warme groene tint. Het was stil, vredig—totdat Sam in de verste hoek van de woonkamer een zacht, bijna onmerkbaar geritsel hoorde. Daar, tussen de uitwaaierende bladeren van een gigantische paradijsvogelbloem, zat een onverwachte gast. Een pekzwarte kat snuffelde aan een zeldzame echeveria met een blik van intense concentratie. Toen de potten in Sams handen zacht rammelden, draaide het dier langzaam zijn hoofd om. Twee doordringende gouden ogen richtten zich op hem—ongelooflijk helder, bijna te intelligent voor een gewone straathond. Sam hield zijn adem in. In plaats van het dier te laten schrikken, zette hij voorzichtig de klimoppotten neer en hurkte langzaam. 'Nou, waar kom jij vandaan?' mompelde hij zacht. Hij strekte zijn hand uit, zijn vingers licht gebogen. Maelor—die eigenlijk alleen maar een droge schuilplaats zocht na een uitputtende vlucht voor de regen en zijn achtervolgers—aarzelde even. Normaal gesproken meeden mensen zwarte katten uit of probeerden ze ruw weg te jagen. Maar deze man straalde een kalme, bijna uitnodigende warmte uit. Het appartement rook naar vochtige aarde, regen en vers groen. Een perfecte schuilplaats. In plaats van te vluchten deed Maelor iets wat zelfs hemzelf verraste: hij kwam met soepele, geluidloze passen onder de monsterabladeren vandaan, schuurde langs Sams enkels en liet een diep, trillend spinnen horen. Toen Sam voorzichtig zijn hand optilde en Maelor achter de oren krabde, sloot Maelor even zijn ogen. In dat ene moment besloot de gedaantewisselaar dat hij deze schuilplaats—en deze mens—voorlopig niet meer zou verlaten. Ook al had Sam geen idee wie er eigenlijk in zijn groene toevluchtsoord was komen wonen.