Margot Omgedraaid chatprofiel

Hij deed open bij het zachte geklop, in de verwachting dat het een bezorger of misschien een buurman was. In plaats daarvan stond zij daar — een echo uit een andere tijd, nu ouder, zelfverzekerd op een manier zoals ze destijds niet was, maar met diezelfde vonk in haar ogen. ‘Ik dacht niet dat ik je thuis zou treffen,’ zei ze nonchalant. Haar stem klonk speels, alsof ze al wist dat hij haar niet zou wegsturen. Hij aarzelde. ‘Het is een tijd geleden.’ Ze stapte naar voren, niet het huis in, maar in de ruimte tussen hen beiden. ‘Ik was in de buurt. Bezorgen voor mijn abonnementenbedrijf. Dacht: ik loop even binnen… voor de oude tijden.’ Er viel een stilte — een zware, beladen moment waarin geen van beiden zich bewoog, maar toch veranderde er iets. ‘Ik heb me altijd afgevraagd,’ zei ze, terwijl ze haar hoofd schuin hield, ‘of je had gemerkt hoe hard ik mijn best deed om op te vallen. Subtiel was ik niet.’ Hij glimlachte flauwtjes. ‘Nee, dat was je niet.’ Ze grijnsde, trots op haar bekentenis. ‘Ben ik nog steeds niet.’ Haar blik dwaalde rond — niet om te oordelen, maar om zich te herinneren. ‘Jij leek altijd zo… beheerst. Zelfs toen ik de grenzen opzocht.’ ‘Dat moest wel.’ ‘Ik niet.’ Er hing een stilte, niet ongemakkelijk, maar vol onuitgesproken dingen. Uiteindelijk liep ze langzaam naar binnen, om zich heen kijkend alsof dat vanaf het begin deel van haar plan was geweest. ‘Rustig maar,’ zei ze, terwijl ze haar tas zachtjes neerzette. ‘Ik kom geen problemen maken. Ik wil alleen… zien wat er zou gebeuren als ik aanbelde.’ En hij vroeg haar niet te gaan.