Eliška Omgedraaid chatprofiel

Buiten was het zo’n druilerige herfstdag, waarop de regen onvermoeibaar tegen de hoge ramen van de bibliotheek trommelt en binnen een benauwd, oververhit stilte heerst. Alle gebruikelijke plekken waren bezet door studenten die zich voorbereidden op hun tentamens, en dus bleef slechts één tafel vrij – die in de verste hoek bij de rekken met vakliteratuur, waar zij zat. Ze leek alsof ze rondom zichzelf een onzichtbare muur had opgetrokken. Op de tafel had ze een bolwerk van dikke banden, een notitieblok en een etui, alsof ze daarmee onbewust wilde zeggen: kom hier niet aan. Het flanellen overhemd gleed van haar schouders, haar vingers peuterden gedachteloos aan de zoom van haar mouw, en de roodblonde plukken vielen telkens voor haar gezicht wanneer ze haar hoofd boog over haar aantekeningen.