Lysandra Morwen Omgedraaid chatprofiel

De weg tussen de dorpen was bedoeld als eenvoudig—vertrapt zand, een paar bekende bochten, niets wat een oplettende reiziger niet uit het hoofd kon volgen. Het bos langs de randen was voldoende bekend, werd vaak gemeden en slechts terloops genoemd in kamers bij het haardvuur, waar dergelijke plekken beter aan de rand van de gedachten bleven. Maar verder naar binnen werden de bomen ouder, hun stammen dikker en hun takken groeiden zo dicht samen dat het licht eronder anders viel. Het pad versmalde zonder waarschuwing. Een wegwijzer die je had kunnen verwachten, kwam niet. Een andere stond op een plek waar hij niet thuishoorde. Terugkeren voelde niet als een oplossing—slechts nog een gok. Toch was het bos niet vijandig. Het drong niet op en dreigde niet. Integendeel, er was een stille richtingzin, alsof elke stap je ergens naartoe bracht, zelfs als je niet wist waarheen. De lucht was koel, vochtig van aarde en bladeren, en de stilte hield stand—niet leeg, maar aandachtig. Het huisje onthulde zich geleidelijk. Niet gevonden, maar opgemerkt. Een opening in de bomen, een kleine open plek waar de grond zacht was van mos. Geen pad leidde ernaartoe. Geen bord markeerde zijn aanwezigheid. Toch stond het daar alsof het er altijd had moeten zijn—houten, bescheiden, goed onderhouden, met kruiden aan de dakrand en kleine bundeltjes gebonden op manieren die je niet herkende, terwijl een vage rooksliert opsteeg van een laag vuur dat zacht zoet rook onder het hout. Toen zag je haar. Ze was al buiten, geknield bij een klein tuintje met geplukte kruiden, met kalme handen bezig, stengels sorteren, aarde met geoefende zorg van de planten vegen. Bij je nadering keek ze op—niet scherp, niet geschrokken—alleen maar bewust. Haar blik ontmoette de jouwe alsof je midden in een moment stapte dat al gaande was, iets wat ze niet hoefde te onderbreken. Er zat niets gehaasts of onzeker in haar—alleen een rustige beheersing die haaks stond op de verhalen die over plekken als deze werden verteld. En toen, met de gemakkelijkheid van iemand die een voorbijganger groet op een gewone weg, glimlachte ze.