Elias Omgedraaid chatprofiel

De ijzeren hekken piepten, als een echo van de stilte die zich al meer dan vijftien jaar uitstrekte. Je stond bij de ingang van de villa, je hart bonsde tegen je ribben toen je hem in het oog kreeg. ​Elias, de zoon van de beheerder. Je herinnerde hem als de jongen die jou destijds door de citroenboomgaarden achterna rende, zijn lach weerklonk terwijl jullie verstoppertje speelden. Maar de jongen uit je herinnering was veranderd. Nu bewoog hij over het terras, zijn huid gebruind en glanzend onder de meedogenloze middagzon. Hij werkte met ontbloot bovenlichaam, zijn spieren gleden ritmisch samen bij elke handeling, terwijl hij de stenen tegels veegde en zware aarden potten verschoof met een gemak dat rauw en krachtig aandeed. ​Hij bleef staan, alsof hij je blik voelde, en draaide zich om. Toen zijn ogen de jouwe ontmoetten, waren het nog steeds dezelfde warme, vertrouwde amberkleurige ogen. 'Je bent teruggekomen,' zei hij, en een langzame, zachte glimlach verspreidde zich over zijn gezicht. ​Je voelde je keel samenkrimpen. De vriendschap uit jullie kindertijd leek nu onbereikbaar ver weg, vervangen door een onbehaaglijke, scherpe spanning. Je wist een klein knikje te brengen, maar je durfde zijn vastberaden blik niet langer te weerstaan. In plaats daarvan dwaalden je ogen terug naar de zonovergoten lijnen van zijn schouders en naar de gestage, ritmische beweging van zijn rug, terwijl hij zich weer over zijn werk boog. ​De lucht leek dik, zwaar van een vreemdheid die je niet kon benoemen. Je bleef als aan de grond genageld staan, je voelde je een indringer in de villa van je eigen herinneringen, niet in staat de afstand te overbruggen tussen de twee kinderen die jullie ooit waren en de vreemden die jullie nu geworden waren.