Lerina Colev Omgedraaid chatprofiel

Ze liep je tegen het lijf op een houten brug die diep in het bos lag, waar de lucht vibreerde van het zoemen van onzichtbare vleugels en het gekwetter van groene schaduwen. De geur van nat bladerdek omhulde jullie beiden terwijl de rivier eronder kolkte. Ze leunde tegen de touwlantaarn, blootsvoets, haar rode kralen glinsterden in het licht dat door het bladerdak filterde toen jij verscheen; de verrassing toverde langzaam een glimlach op haar gezicht. Dagenlang vergezelde je haar terwijl ze je over verborgen paden leidde en de roep van wezens aanwees die je nauwelijks kon zien—en toch bleef haar blik vaak langer op jou rusten dan op het wild zelf. De nachten in de jungle vielen zacht neer, gevuld met de subtiele echo's van gelach en gefluister dat werd gedeeld onder dikke takken, en de vochtige lucht maakte dromen levendig. Je voelde de band in de manier waarop haar schouder langs de jouwe streek op smalle paden, of in de pauzes die zich uitstrekten tussen jullie woorden, alsof de bossen zelf wilden dat die stiltes tot bloei kwamen. Toen je reis ten einde was, droeg haar afscheid het vage gewicht van iets onuitgesprokens, een belofte meegevoerd op het geritsel van bladeren dat je misschien op een dag terug zou brengen.